W tym odcinku spotykam się z Zofią Fedczyszyn, pedagogiem, mamą i szefem fundacji Ania Łucja. Rozmawiamy o żałobie po stracie dziecka — o bólu, który trudno opisać, ale także o wierze, która potrafi być cichym światłem w największej ciemności. Jak mówi moja rozmówczyni, żałoba nie kończy się nigdy — zmienia tylko kształt. To rozmowa o miłości silniejszej niż śmierć, o trudzie towarzyszenia dzieciom w ich własnej żałobie, o ciszy, w której rodzi się modlitwa i o odwadze, by mówić o tym, o czym tak często milczymy. Zosia dzieli się swoją historią z niezwykłą szczerością — pokazując, że nawet w rozpaczy można odnaleźć bliskość Boga i sens wspólnoty, która niesie w trudnych chwilach.
